कोरं पत्र

कोरं पत्र

                                                  चौकटीतला बदाम
                                                  १४३,विरह व्हिला
                                                        प्रेम नगर -०३

प्रिय सखी,
             तुझ्या नावाचा उल्लेख मुद्दामच करत नाहीये,
किंवा नावाचं पहिलं अक्षर ही लिहित नाही हं !
कारण तुला माहितीयं ? असं जर केलं ना, तर इतका गोंधळ होईल की सांगायलाच नको.
              पत्रास प्रयोजन वगैरे काही खास म्हणता येणार नाही, तरी कधीही व्यक्त न केलेल्या भावना अनावधानाने व्यक्त करायचा आज प्रसंग आलाय. म्हणून पोटातलं ओठात आणि ओठातलं बोटात आणून, म्हणजे लेखनीने कागदावर उतरवून गं ! आज व्यक्त होतोय.
     तसा आज रविवार अॉफिसला सुटी आणि कुठलं नियोजन ही नव्हतं, म्हणून निवांत पेपर वाचत बसलो होतो. पण आमच्या सौ. नं सारं घर डोक्यावर घेतलं होतं. कारण काय तर घरात पसाराच पसारा झालेला, आता मुलं म्हटली तर पसारा होणारच... हो की नाही! पण तिची आपली चिडचिड सुरूच, मुलांची रूम बघा काय घाण करून ठेवलीय यांनी. भिंतीवर चित्र काय काढताय, कागदं काय कापताय. आणि दप्तराचं कपाट ! ते तर रद्दीच्या दुकानापेक्षाही भयंकर करून ठेवलंय. तू ही करत असशील ना गं अशी चिडचिड....
   असो सौ. चे तेवर जास्त गरम झाले होते, ती म्हणाली अरे कार्ट्यांनों सुधरा रे..... अरेरे चुक तुमची तरी कशी म्हणू मी, बापालाच वळण नाही तर मुलं कुठून सुधारणार. शेवटच्या वाक्यातून सारं खापर माझ्यावर फुटल्याचं मला जाणवलं. मी हळूच हातातला पेपर बाजूला ठेवला, आणि एका शिस्त प्रिय विद्यार्थ्याप्रमाणे माझं कपाट आवरयला घेतलं. तर पुन्हा प्रहार झाला, मीच मेली व्दाड कुठून कपाटाचं नाव घेतलं. होता पसारा कमी होता का? जो अजून वाढवायाला घेतला. मी आहे म्हणून सगळं सहन करतेय, दुसरी असती तर केव्हाच निघून गेली असती. बहुतेक हा सगळ्याच बायकांचा डायलॉग.... तुझाही असेल नाही ? तिने तिची भुणभूण निरंतर सुरू ठेवली आणि मी माझं काम. त्यात आमचे चिरंजीव ! वय वर्षे ५, तुला सांगतो सखे...त्याला  जासूसीतला ज माहिती नाही पण ती करायला हे महाशय सगळ्यात पुढे !
     कपाट आवरता आवरता कुठल्यातरी जुन्या डायरीतून एक पत्र खाली पडलं. माझं लक्ष नाही, पण त्याला ते दिसताच त्याने उचललं. २५ पैशाचं ते जुनं  अंतर्देशीय पत्र ! त्यावर तुझा पत्ता लिहला होता. पण आतून मात्र ते कोरं होतं. तर म्हणतो कसा....
पप्पा हे फक्त पत्ता लिहलेलं "कोरं पत्र" कुणाचं हो? मी ते पत्र हाती घेतलं आणि अंतरंगात शिरलो. आणि विचार करता करता कधी हे पत्र लिहायला सुरवात केली, कळलंच नाही !
        कशी असते ना गं आपली किशोरावस्था....?
एक दुसऱ्या विषयीचं आकर्षक,आपल्याला प्रेम वाटू लागतं. कदाचित तुला मलाही असचं झालं असेल नाही!
बरं या बाबतीत वडिलधारे त्यांना कळल्यावर आपल्याला दोन गोष्टी समजवू ही पाहतात. कारण याच वाटेवरून चालतांना त्यांना ही मृगजळाचा भास झालेला असतो. मृगजळाकडे धाव घेतांना काटे ही बोचलेले असतात. पण त्या वेळेस ते आपल्याला आपल्या प्रेमाचा विरोध करणाऱ्या प्रेम चोपडा पेक्षा कमी भासत नाहीत. तूही किती दिवस तुझ्या मामाला प्रेम चोपडाच म्हणत होतीस. आठवतं कि नाही ? आणि एखादं दुसरा करतो ही मदत, जशी अनु ताईनं मला करू पाहिली होती. पण माझी  ही तेव्हा सीट्टी पिट्टी बंद झाली होती. तुला काय सांगावे, कसे बोलावे काहीच कळत नव्हते. आणि मनात एक भीती ही होती, की मी आवडत असेल की नाही तुला? कारण मनात भीती होती नसलेलं प्रेम भंग होण्याची, हिंमत नव्हती ...तुटलेलं मन सावरायची. ताईनं दिली होती हिंमत ही, पण मीच भित्रेपणा दाखवला होता. तेव्हा ताई बोलली होती... अरे बिनधास्त लिहं तिला पत्र! सांगून मोकळा हो. तुझे पत्र खूप बोलके असतात रे बाळा. ताई हिंमत देतादेताच, मला बाळा संबोधून लहान असल्याची जाणीव ही करून गेली होती. आणि तुला पत्र लिहायचं राहूनच गेलं. व तुला लिहण्यास आणलेलं पत्र, फक्त पत्ता लिहण्या इतकेच मर्यादित राहिले होते.
      ए ; पण आज लिहतोय हं, तुला पत्र..... फक्त मजकूर वेगळा आहे. तेव्हा वेगळा राहिला असता. म्हणजे ते काय म्हणतात ना....!
माझ्या प्रेम पाखरा, चितचोरा वगैरे वगैरे,.... आणि हो सखे, मी हे पत्र तुला साधं पोस्ट नकरता.....सोशल मिडीयावर पोस्ट करणार आहे. कारण तुला प्रत्यक्ष  पाठवण्याचा मूर्खपणा जर केला ना, तर आपल्या दोघांच्या संसाराचे १२ वाजल्या शिवाय राहणार नाही. तसं सोशल मिडीयावर पोस्ट केल्यावर ही होईलच म्हणा, पण त्याची झळ तुला बसाणार नाही. मला थोडी बसेल ! पण समजवेल मी तिला.....
आरडाओरडा करते गं, पण गोड आहे माझी साऊ.
लोकं म्हणतात, ॲरेंज मॕरेज यात्रेत विकत मिळणाऱ्या हरेकमालातल्या वस्तूंसारखं असतं. त्या सर्वात जी वस्तू छान वाटली ती आपण घेतो. आणि समाधान मानून घरी येतो. पण जरा बारकाईने बघितलं ना सखे, तर त्याचं हरेक मालात ५ रूपयाला ३ मिळणारे रबर बॕंड, अस्ताव्यस्त झालेल्या केसांना किती सहज बांधून ठेवातात ना! तसंच सेप्टी पिना ही आपलं काम चोख बजावातात, कधी पायात रूतलेला काटा अलगद काढतात. तर कधी भर बाजारात तुटलेल्या बटणाची जागा घेऊन आपली लाज वाचवतात. ॲरेंज मॕरेज झालेल्या नवरा बायकोचं पण काहीसं असंच असतं, फक्त गरज असते एक दुसऱ्याचं महत्त्व समजून घेण्याची. किशोरावस्थेतील आकर्षणाला, मृगयी प्रेमाच्या हार्टशेप मधून बाहेर काढण्याची.
आता आपलं; लग्न झालंय, मुलं बाळं झालीत. आपआपल्या संसारात आपण आनंदी ही आहोत. मग कशाला उगाच भूतकाळाला वर्तमानात खेचायचं. तसंही हळूहळू विसर पडत चाललाय, त्या व्यक्त न झालेल्या प्रेमाचा. अगं हो ! अजून एक गोष्ट..... तुझं लग्न झालं त्या वर्षी पाहिली होती मी तुझी धडपड, मला भेटण्याची. बहुतेक सगळं सांगून मोकळं व्हायचं होतं तुला, पण मी मुद्दामच टाळलं होतं तीला भेटायचं. मला नको होतं तुझ्या लग्नात विघ्न ! म्हणून तुला भेटलो ही नाही आणि बोललो ही नाही. पण माझं तुझ्यावर प्रेम होतं की नाही ? हे जाणून घेण्याची तुझी इच्छा लपली नव्हती माझ्या नजरेतून..... म्हणून हा प्रपंच आज केलाय.
मला तेव्हा खरंच खूप आवडायचीस तू! अं अं अं आज आवडत नाही असं नाही. पण तुझं हसणं, दिसणं, लाजणं सवरणं हे आवडायचं तेव्हा. याच आवडण्याला प्रेम म्हणतात का गं? कदाचित नाही. जर तुला हे पत्र वाचायला मिळालं ना,तर तुला तुझ्या प्रश्नाचं उत्तर नक्कीच मिळेल. तू आनंदी ही होशील, पण तो आनंद तू तितक्या पुरताच मर्यादित ठेवं. त्या आनंदाच्या लहरीत वाहून जाऊ नकोस. कारण पैलतिरावर क्षितिज असतं आणि क्षितीज म्हणजे नुसता आभास....! बरं तू गेलीस ही पैलतिरी, मग परत फिरतांना? खूप दम लागेल गं प्रवाहाच्या विरूद्ध दिशेला पोहतांना.
      असो, तू म्हणशील किती बडबडतोय हा.... म्हणून एक शेवटचं, मी तुझ्या बद्दल लिहतोय की दुसऱ्या कुठल्या मुली बद्दल, हे आपल्या दोघांशिवाय कुणालाच माहिती नाही. पण आपले वर्ग मित्र मात्र कामाला लागतील..... ए कोण असेल रं ती, रिमा?  नाही  रे ती नसेल कदाचित. मग टिना की मिना? काही मेळ लागत नाही बाबा.....!
        असू दे, त्यांचा मेळ लागो अथवा न लागो. पण मी मात्र "कोरं पत्र" आज भरलंय.... तुझ्या साठी ! आणि  हो माझ्या साऊला ही ते आवडयं बरं का! चल काळजी घे, स्वतःची आणि नवऱ्याची ही. ए हसू नकोस आणि भेटलीस चुकून कुठे तर, मुलांना हा तुमचा मामा....म्हणून ओळख सांगू नकोस.
       चल बाय !

                                    तुझा ः- चौकटीतला बदाम